Wetenschappelijke genies

Deze tekst schreef ik als tweedejaars studente Wiskunde in 2007. Wat is er eigenlijk weinig veranderd sindsdien.

tumblr_inline_nxyngmOOT71tgfwux_540.jpg

Tja… daar zit je dan, als tweedejaars Wiskunde in een collegezaal te luisteren naar een hoogleraar. Zoals ieder vijfjarigkind zal bevestigen, is er niets ontspannender en slaapverwekkender dan luisteren naar de zware stem van je vader terwijl je in je warme bedje ligt. Helaas, onder andere omdat de temperatuur altijd net verkeerd is in een collegezaal, heeft de zware stem van de hoogleraar hetzelfde effect. En dat terwijl het onderwerp eigenlijk heel erg interessant is: ‘Inleiding in de Filosofie en de Ethiek voor Wiskundigen’. Dus laangzaam dwalen ook mijn gedachten af.

…Hoe zit dat toch met die geleerden. Zijn zij ook allemaal jong geweest? Hebben ze ook last gehad van puistjes, en verliefdheid, en sexuele gevoelens voor andere snotapen van hun leeftijd? Of zijn zij gewoon geniaal geboren. Lagen zij in de wieg en kon iedereen al vertellen dat het geniale mensen zouden worden en zijn ze voor de rest van hun leven ‘anders’ geweest?

En hoe weet je dan of je als geniaal persoon bent geboren? Vertellen ze je dat tijdens je opleiding, zo ongeveer tijdens het derde jaar, aan het einde van je bachelor: nou gefeliciteerd, hier is je bachelor, en oh jah, je bent geniaal. Of weet je dat al als je groep acht verlaat, omdat je ineens de slimste van de klas bent, en dat ook niet meer verandert. Of is dat niet genoeg om een geniaal persoon te zijn. Goh, wat ingewikkeld.

En stel, je bent geniaal. Hoe zou dat dan voelen? Je zou de hele dag natuurlijk allemaal ideeën je hoofd binnengestroomd krijgen. En je schrijft ze allang niet meer op, want dan zou je wel honderd boeken moeten schrijven. En iedereen zou de hele tijd naar je toe komen voor advies, eerst je vriendjes, en na een tijdje komen zelfs de hogerejaars op je opleiding voor raad. En iedereen zou je aankijken met een soort rare bewonderende blik in de ogen, ze vinden je interessant, maar ook een beetje eng. En bij de kapper zou je niet eens meer antwoord geven op de vraag wat voor school je doet. Hoe leg je uit dat je op je veertiende bent begonnen aan de studies Wiskunde en Natuurkunde tegelijk!

En hebben genies last van faalangst? Stel dat je tijdens het tweede jaar van je studie ineens een heel belangrijke ontdekking doet, dan moet je vanaf je vijftiende ineens naar iedereens verwachtingen opleven. Iedereen verwacht al dat je een slimme opmerking maakt, terwijl jij gewoon aan het mooie buurmeisje zit te denken. Of doen genies dat niet. Ik wel in ieder geval, ik kan het hele college denken aan de mooie jongen op de eerste rij. Ben ik dan geen genie?

Ik geloof niet dat het me leuk lijkt een genie te zijn. Al die verwachtingen en nare blikken… geef mij maar gewoon een normaal leven. Of kan dat nu niet meer? Verwachten ze van alle afgestudeerde Wiskundigen grootse dingen? Maar wat nou als ik dat helemaal niet kan, wat nou als ik prima cijfers haal, maar er in de praktijk ineens achterkom dat ik niks kan? Moet ik dan alsnog bij de Albert Heijn gaan werken? Of een saai secretaressebaantje nemen met een kwal van een baas? Dat zal wel niet, iedereen vindt Wiskundigen zowiezo al superslim. Dus dan zal de kwal van een baas nog steeds wel tegen je opkijken.

En ik hoef me natuurlijk ook niet druk te maken dat ik een genie ben, ik ben een meisje. Alleen mannen zijn genies toch? Op Marie Curie na ken ik geen vrouwelijk wonder, wellicht de vrouwen in de politiek, maar die hebben allemaal ballen. Heb ik dat ook? Hoe ver zou ik het schoppen met mijn hersens en mijn uitstraling? Ik hoop ver genoeg om aan de verwachtingen te voldoen.

Maar van wie zijn die verwachtingen eigenijk? Mijn ouders vinden dit al knap, die zijn nu al trots. Als ik mijn studie afrond zullen zij ook wel tevreden zijn. Als ik maar gelukkig ben in de rest van het leven en het hoofd boven water houdt. Gelukkig…

Maar wat nou als ik degene ben die de verwachtingen heeft, die de stress en angst veroorzaakt. Wat nou als ik zelf de top wil bereiken, en tegelijk heel bang ben dat ik van de steile helling naar beneden glij. Dan is het toch allemaal niet zo erg. Dan moet ik gewoon goed mijn best blijven doen, meer dan dat kan ik niet van mezelf eisen. Gelukkig ben ik de beste van de klas, de rest van de wereld zie ik toch niet… oh, de rest van de klas is natuurlijk aan het opletten. Jeetje, wie is Empedokles nou weer?!

Wat is studeren eigenlijk eng als je er zo over nadenkt. Hierna houdt het toch allemaal wel een beetje op. Niet iedereen gaat promoveren, de veiligheid van school is weg als je gaat werken. Gelukkig mag ik nog vijf jaar, ik kan het nog even uitstellen. En als ik nou mijn best blijf doen, zal de rest van mijn leven ook wel meevallen. Op naar een acht voor dit vak!

 


Picture by Ada Palka, 2009.

Letter to the EU

I wrote this letter to send to the “Online public consultation on investment protection and investor-to-state dispute settlement (ISDS) in the Transatlantic Trade and Investment Partnership Agreement (TTIP)” of the European Union.

tumblr_inline_nxynf8LtVu1tgfwux_540.jpg

“It has come to my attention that there are ongoing negotiations about including an Investor-to-State Dispute Settlement (ISDS) into the Transatlantic Trade Investment Partnership (TTIP). Through this letter, I would like to express my concerns for these plans. I will do so by expressing my thoughts in a simple manner, for my feelings are so strong that I think just displaying the concept of the problem should be enough to convince you.

I think we can agree that concepts such as the economy, governments and collaborations between countries were once invented to help people to live happily, safely and healthy; and to continue to do so for a long, long time. A government of a country, or union of governments such as EU, represents the people to do exactly that: make sure that all citizens can be protected by their human rights.

Of course, governments are not perfect, which is why people can appeal to the independent judiciary which is empowered to tap governments on the knuckles if necessary. I think it is obvious that it is extremely important that the judiciary is organized in an independent and transparent way. Otherwise, people may be unjustly convicted and/or for the completely wrong reasons.

So far so good. Now, in the current system, however, the power has been shifting from governments to large investors and multinationals. They control more and more of the money circulating in our economy and due to their international character, they can operate almost without having to answer to governments. This has been made extremely clear by the recent scandals about tax evasions, or the difficulties that governments have to enforce environmental regulation.

This power shift in itself is already a big problem because, in contrary to governments, the main interest of companies is not driven by, or even affected by, ethical choices. Nor are they enforced to be transparent about their actions. They simply don’t represent the people, but their shareholders. And by design, they are pushed to grow, make profits and earn as much as possible from their customers; a direct consequence of the capitalistic design of the economy, which was supposed to help people, right? And especially now that multinationals are becoming ‘too big too fail’, but mostly too big to control by governments, you can see how people are simply not protected any more against the institutes that hold the most power.

Now, on top of all of this, by including the ISDS in the TTIP, companies shall be allowed to sue the governments of countries. Which means that apart from the fact that they already effectively held all the power by having most of the money, they can also directly enforce their way on to governments that they might disagree with. So, companies, which represent shareholders and who are not bound by ethical motives but profitable ones, get to enforce their way on governments, that are supposed to protect the people and the country. Doesn’t that sound insane?

But it gets worse. Before, I stated the importance of independency and transparency of a court. It should be clear what were the reasons of a certain verdict, but most importantly the judges should be completely independent. In the proposal that is discussed now, however, the companies don’t get to sue governments in the normal court. No, their case will be judged by three top lawyers that will come to a conclusion behind closed doors. And there is no way of reassuring that these top lawyers are not also frequently representing the companies in other lawsuits. That does not sound independent to me at all!

I hope it is now clear why I feel so strongly about this and felt compelled to write this letter to you. I see nothing but horrible consequences from this proposal. If you ask me, we should be restricting the multinationals and force them to obey laws concerning taxes and protection of nature for example, instead of giving them extra power to ignore all this.

Yours sincerely,”

About me

tumblr_inline_opfax9Ka131tgfwux_1280.jpg

My name is Hanne Kause and I prefer describing myself as an outgoing, wild camping and rock climbing treehugger, who is passionate about singing and dancing and loves playing the five chords she knows on her guitar and ukulele next to a fire. But actually I am a mathematician gone biomedical engineering stuck in a PhD.

I am an absolute sucker for Sherlock, Dr Who, David Mitchell, Harry Potter, Bastille and other British Products (including some of my dearest friends ;)). And when left alone with headphones and my music collection I’ll probably listen to Royksopp, Olafur Arnalds, Massive Attack, Kyteman Orchestra or one of Tim Minchins rare but fun rants.

Of course this all sounds great. You’d almost think I am a perfect person. Don’t worry, there are downsides! Apart from the fact that my emotions can go everywhere in quick outbursts (so much fun but sometimes difficult to be around) I have major allergy issues (not so much fun and sometimes not even really manageable). Luckily most of these stresses can be stroked away by a loving hand.

No, seriously, caressing my skin actually really quickly improves my eczema and will decimate the effect of allergies on my body. No wonder I am most happy in any form of cuddle puddle!

 


Picture by Abel Planting.

A blog

Well, this is embarrassing. Apparently I decided to start writing a blog. It is intended mainly for personal development. I just want a place to order my thoughts. A place to go to if I have forgotten to breathe and am extremely stressed. Or a place to dump my frustrations when the sadness of politics and nature have taken the better of me.

And who knows… maybe this will die a sad and quick death, maybe I will be writing here for years but nobody ever reads it. And maybe… well, we’ll see.

In any case, I challenge myself to make it a place where I will not paint the sky (much) more blue than it is. You’ll find the beauty, the pain and the reality.

The copyright of images used on this site are owned by the original publisher, which, where possible, is shown per image.

 

Een wonderlijke ochtend

Deze brief schreef ik aan mijn oma tijdens de vijf maanden waarin ik in Parijs woonde om te studeren.

Nietsvermoedend loop ik naar buiten. Even kletsend met een studiegenoot, die me net aanbood om samen naar het huiswerk te kijken, loop ik de kou in. Tenminste dat is wat ik denk. Maar nadat Nat al lang de hoek om is valt me op dat mijn handen het niet koud hebben. Ik ga even stil staan en de feiten slaan me in mijn gezicht alsof ik wakker wordt gemaakt uit een winterslaap. Totaal onverwacht maar precies op tijd is hij daar: de eerste lentedag!

Ik had net een college gehad van een vak dat ik vorige week leuk vond maar waar ik deze week geen zak van begreep. De moed was me een beetje in de schoenen gezakt. Temeer daar ik al een lange tijd slecht slaap. Eerst wijdde ik mijn moeheid aan een paar feestjes en wennen aan een nieuwe stad. Maar nu ik nog steeds nachten wakker lig en gister tijdens een college door Dion naar huis ben getrapt en van 11:00-17:00 geslapen heb, maak ik me iets meer zorgen. Ik denk niet dat er iets aan de hand is, maar moet wel oppassen dat ik me geen vreemd dag en nachtritme aanwen.

Maar al mijn zorgen smelten als sneeuw voor de zon, het is onmiskenbaar. Het waterige zonnetje schijnt parmantig daglicht de wereld in, de vogels zingen uit volle borst en de vriezerige kou is verdwenen waardoor ik met gemak alleen met een colbertje buiten loop. De barman van de plaatselijke bar heeft een vrachtwagen vol met drank voor zijn deur en is met een paar sterke mannen in trui aan het inladen. De Parijse bevolking heeft nog niet door welke dag het is vandaag en loopt even sjagerijnig naar de metro maar een zwerver speelt aanzienlijk vrolijker op zijn accordeon.

Ik kan het bijna niet geloven maar het is echt zo. Voor de sceptische mensen onder jullie, natuurlijk zou dit tafereel zich net zo goed kunnen afspelen midden in de winter en is de eerste de beste zonnestraal geen reden om de lente te gaan verwelkomen. Natuurlijk is het moeilijk te begrijpen als er tegelijkertijd in Nederland hele lagen sneeuw op de weg liggen. Toch is het hier lente! Door de lagen smog en vieze uitlaatgassen die deze stad omhelzen ruik ik namelijk onmiskenbaar die frisse fijne geur van de lente. Jullie kennen het wel. En zelfs toen ik mijn bevindingen van de dag even met Lorijn besprak vertelde zij mij ook dat het lente geworden is vandaag!

Eigenlijk was ik mij niet zo bewust van mijn behoefte aan lente. Maar nu ik dit allemaal voel wordt ik gevuld met een vreemd gevoel van blijdschap. Ik vind het ineens niet meer erg dat ik mijn vak niet begrijp en loop met hernieuwde energie de supermarkt in. Tijdens het winkelen overvalt de angst me ineens dat het allemaal niet waar zou kunnen zijn. Ook het half uurtje in de metro voelt eigenaardig, wat nou als ik straks buiten kom en het toch weer winter is? Maar mijn zorgen waren voor niets, het is nog steeds heerlijk buiten!

Voor het eerst sinds ik hier ben kijk ik echt om mij heen. Ik zie de kleine balkonnetjes versierd met metalen krullen, ik zie de vogels vrolijk aan het kwetteren en ik zie de mooie metalen daken van Parijs. Het smsje dat ik vanmorgen van Han heb gekregen is ineens een stuk leuker. Wandelen door de stad is ineens geen noodzaak maar een doel op zich. En mijn neiging om me in mijn kamer op te sluiten met een goede film is ineens verdwenen. Ik woon in Parijs!

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een teken van leven heb gestuurd naar Nederland maar eigenlijk was er ook niet zo veel te vertellen. Ik heb inmiddels wel toegegeven aan de gewoonte van thuis en een slaapzak en normaal kussen gekocht. Niet dat dat hielp om beter te slapen, maar goed. Verder ben ik wat nieuwe mensen tegengekomen en heb besloten dat ik conversatielessen ga volgen op de campus. Ook ben ik inmiddels gezwicht voor de Franse gewoonte om ‘s middags warm te eten. Ik heb nog steeds de Tour Eiffel niet bezocht en ben ook nog niet in Montmartre geweest. Wel heb ik de prachtige collectie beelden en schilderijen in Petit Palace bekeken en heb ik een leuke film met Dion uitgeprobeerd in de bios. Ik heb met Laura gegeten in een restaurantje die perongeluk ook een dag hier was. Ik heb geleerd dat je beter uit kunt gaan met een jongen erbij. Ik heb me keer op keer geërgerd aan de irritante Franse bureaucratie-cultuur. En niet heel onbelangrijk: nog een week en dan is Han hier!

Heel veel liefs uit Parijs,

‘Anne